Binnendemuren

headermetnaam1

Maggie De Block over Horion en Feneulle in Knack van 8 oktober 2014.

Het artikel is mij vandaag pas toegezonden met de vraag of ik dit op de website wou plaatsen. Het beschrijft maar eens te meer de moeilijke keuzes die we als mens soms moeten maken...

 

'Op een dag komt via een medewerker van Justitie een dringende vraag bij me binnen.
Ik sla de map open, zie 'Feneulle' staan en denk: wacht eens even. Ik zoek de naam op en vind, ook in mijn herinnering, het verhaal terug van die massale moordpartij in 1979 in St-Amandsberg.
Een familie werd uitgemoord, de dochter voor haar dood gruwelijk verkracht. Horion en Feneulle waren de daders.
In het dossier dat voor me ligt, lees ik dat Feneulle kanker heeft en palliatief is. Hij kan uit de gevangenis vertrekken om medische redenen, om nog één keer naar huis te gaan.
Het dossier is een verzoek om af te zien van de uitwijzing van Feneulle naar Frankrijk. Omdat hij Fransman is, moet hij bij vertrek uit de gevangenis meteen naar daar.
De ministers werd verzocht een besluit te tekenen zodat hij niet zou worden uitgewezen. Op die manier kan hij in België blijven, bij zijn dochter die hier woont, zijn enige familielid.
In Frankrijk heeft hij niemand meer. De aanpassing moet via ministerieel besluit gebeuren en uitgerekend dat document ligt voor mij.
Ik denk meteen: ik teken niet, ik kán het niet.
De jonge kabinetsmedewerker staat naast mij te wachten, ze begrijpt niet waarom ik zo twijfel. Ik leg mijn pen neer.
"Nee", zeg ik, "dit is uitgesloten".
'Hij weegt nog 38 kg' stond er in die papieren. Ik dacht: pfff, dat meisje dat op zo'n brutale manier werd misbruikt en afgeslacht is er al bijna 38 jaar niet meer.
Kortom, Feneulle bleef in zijn cel in Brugge, anders was hij bij zijn vrijlating meteen uitgewezen. Komt het door mij dat hij in gevangenschap is gestorven?
Onrechtstreeks misschien wel. Ik heb de afweging gemaakt: de nabestaanden van de vermoorde familie versus de familie van de dader.
De ene levenslang veroordeeld tot verdriet, de ander levenslang veroordeeld tot opsluiting...
Ik heb gekozen.'

 

Maggie De Block als minister van Justitie in Knack: 8 oktober 2014

Minister van Justitie, Koen Geens, wil justitie hervormen met een hinkstapsprong.
De eerste fase, de hink, kwam er vorige legislatuur door de hertekening van het gerechtelijk landschap.
De tweede fase, de stap, is dit Justitieplan, dat gaat voor een efficiëntere en daardoor rechtvaardigere justitie.
De derde fase van de hinkstapsprong, de sprong zelf, zijn de fundamentele hervormingen van onze basiswetgeving. Het betreft hier de nieuwe wetboeken van strafrecht en strafvordering.

Wie dit plan er graag eens op naleest, kan dit doen via volgende website: http://www.koengeens.be/justitieplan.

Men kan kiezen tussen:

  • integraal plan
  • presentatie
  • filmpje

 afb justitieplan

Bron: www.koengeens.be/justitieplan 25/03/15

Verdachten die in afwachting van hun proces onder elektronisch toezicht zijn geplaatst, kunnen door een arrest van het Hof van Cassatie woensdag worden vrijgelaten. Dat schrijft La Dernière Heure vrijdag.

Volgens de wet van 27 december 2012 kunnen verdachten onder elektronisch toezicht worden geplaatst als voorlopige hechtenis. Er is echter een lacune in de wet die niet sluitend is voor de periode tussen dat de procedure wordt afgerond en het moment waarop de verdachte zal worden berecht. Die lacune werd reeds in februari 2014 gesignaleerd door Damien Vandermeersch, advocaat-generaal bij het Hof van Cassatie en professor aan de Katholieke Universiteit Leuven.

Het Hof van Cassatie gaf woensdag een advocaat gelijk die pleitte dat zijn cliënt niet langer onder elektronisch toezicht mocht worden geplaatst nadat het onderzoek werd afgerond. Deze uitspraak kan tientallen anderen ook in vrijheid stellen.

Minister van Justitie Koen Geens is op de hoogte van de situatie. ‘In de hervorming van het strafrecht die de minister heeft aangekondigd, zal ook dit onderwerp worden aangepakt’, zegt de woordvoerder van Geens.

 

Bron: Het Nieuwsblad 13/02/15

Hij moest nog tot 2027 in de cel zitten, maar een rechter vond hem daarvoor te ziek. Vandaag wordt beslist of Farid Bamouhammad (47) op vrije voeten mag blijven.
Om te bewijzen dat hij niet meer 'Le Fou' is, wil Bamouhammad zijn verhaal doen. 'Nooit, ik herhaal, nooit zet ik nog een voet in een gevangenis. Wat ik wil, is een anoniem leven, ergens op het platteland', vertelt hij in een interview met Het Nieuwsblad en De Standaard.

Politierechter op rust Annemarie Buyse ziet de grens tussen recht en populisme vervagen.

Interview met Hugo Camps.

De veelbesproken euthanasie van Frank Van Den Bleeken (51) zou normaal komende zondag plaatsvinden.
Als twintiger werd hij ontoerekeningsvatbaar verklaard na meerdere verkrachtingen en een lustmoord. Inmiddels zit de man al dertig jaar in de gevangenis zonder aangepaste therapie. Vier jaar geleden diende Van Den Bleeken een euthanasieverzoek in wegens ondraaglijk psychisch lijden, waarna hij in een procedureslag verwikkeld raakte met de Belgische overheid.

Uiteindelijk haalde hij zijn gelijk bij de rechter en zou zijn euthanasie uitgevoerd worden in de ziekenboeg van de gevangenis van Brugge.
Zijn behandelend arts liet maandagavond echter weten dat hij de euthanasie niet meer wil uitvoeren.
Minister van Justitie, Koen Geens, kondigde vervolgens aan dat er plaats is voor Van Den Bleeken in het Forensisch Psychiatrisch Centrum Gent en dat de man op termijn naar een Nederlandse instelling kan.

Rechter kan zware misdadigers voortaan langer in de cel houden door minimum uit te zitten straf.

Strafrechters krijgen in de toekomst de mogelijkheid om celstraffen voor de zwaarste misdaden gepaard te laten gaan met een zogenaamde "beveiligingsperiode".
Dat is een minimum aantal jaren die de veroordeelde moet uitzitten alvorens hij een aanvraag tot voorwaardelijke vrijlating kan indienen.

Het plan is opgenomen in het regeerakkoord.


De invoering van een beveiligingsperiode wordt dus een klus voor minister van justitie, Koen Geens.
Hoe hij deze opdracht zal invullen, wil zijn departement voorlopig nog niet kwijt.
Het regeerakkoord vermeldt slechts dat "voor bepaalde, zeer ernstige misdrijven die de dood tot gevolg hebben, zoals terroristische feiten, verkrachtingen en aanrandingen van de eerbaarheid, foltering, ontvoering van minderjarigen, moord of moordaanslag op politieambtenaren en wanneer de rechter een levenslange opsluiting uitspreekt, de regering aan de bodemrechter de mogelijkheid zal geven een beveiligingsperiode uit te spreken".

Voor welke straffen zo'n periode kan worden uitgesproken en welk deel van die straf in een beveiligingsperiode kan worden gegoten, zal volgens justitie eerst binnen de regering moeten besproken worden.

 

Inspiratie in Frankrijk

Een antwoord op al deze vragen, kan men zoeken in het Franse rechtssysteem. Daar bestaat deze beveiligingsperiode al sinds 1977.
Deze periode kan oplopen tot 18 jaar en in geval van recidive tot 22 jaar; Voor kindermoorden met verkrachting of foltering kan ze zelfs tot 30 jaar oplopen.
Dat was onder meer het geval voor de levenslang veroordeelde Michel Fourniret. Hij bekende negen moorden op jonge meisjes.

In uiterste gevallen - drie tot dusver - is levenslange opsluiting in Frankrijk zelfs effectief.

Bij ons kreeg het idee van een minimum uit te zitten celstraf voor zeer zware misdaden vooral bijval tijdens de zaak Dutroux.
Het brede publiek huiverde bij het idee dat Marc Dutroux, zelfs indien hij levenslang kreeg, op basis van de wet-Lejeune al na 10 jaar kans zou maken op een voorwaardelijke vrijlating.
Daarop werden de strafuitvoeringsrechtbanken ingevoerd.
Maar na de vervroegde vrijlating van Michelle Martin in 2012 klonk luider dan ooit de vraag naar onsamendrukbare straffen of beveiligingsperiodes.

Heel wat professionals uit de gerechtelijke wereld zijn daarvoor nochtans niet meteen te vinden...

Geert Jaspaert (ervaren strafpleiter): "de invoering van zo'n maatregel zal de mensen misschien een groter veiligheidsgevoel geven. Maar een goed werkende strafuitvoeringsrechtbank biedt evenveel waarborgen dat gevaarlijke criminelen niet zomaar vrijkomen. De overheid zou het veiligheidsgevoel bij het publiek beter kunnen opkrikken door middelen vrij te maken om gedetineerden langer te begeleiden en te controleren. En strenger op te treden indien die gedetineerden de voorwaarden voor hun vrijlating aan hun laars lappen".

 

Bron: Het Nieuwsblad - 21/10/14

 

 

De gevangenisstraf is de meest toegepaste straf met de grootste impact. De publieke opinie eist vaak met veel passie de toepassing van deze straf en dit krijgt weerklank in allerhande media.

Ondanks de hoge recidivegraad blijft de gevangenisstraf de referentiestraf. De wet moet nageleefd worden, slachtoffers moeten schadeloos worden gesteld, elke burger moet kunnen rekenen op voldoende veiligheid, maar elke burger moet ook een beroep kunnen doen op een rechtssysteem dat de rechten van de mens respecteert.

Elke poging om alternatieve maatregelen toe te passen (halve detentie, plaatsing onder elektronisch toezicht, voorwaardelijke invrijheidstelling, enz.) door magistraten die bezorgd zijn om de waardigheid van zowel slachtoffer als dader, en om hun toekomst, kan enkel slagen met de steun van een goed geïnformeerde publieke opinie. Vandaar het belang van de nationale dagen van de gevangenis.

Begin juni 2014 maakt een van de prominente dagbladen in Belgïe, dat een gekende gedetineerde die momenteel nog in hechtenis zit, een uitgebreide reportage
(2 volle bladzijden!!) over het feit dat de man zijn vriendin zwanger zou zijn van hem.

Normale procedure op het 1e gezicht; ongestoord bezoek en een daaropvolgende zwangerschap is geen rariteit (gebeurt jaarlijks tientallen keren).

Er zijn een aantal prangende sociaal - en adminstratieve problemen die een echte hindernis vormen voor de resocialisatie van gedetineerden aano 2014.

En hoewel de resultaten onvoorspelbaar zijn is het misschien mogelijk dat de verkiezing van mei 2014 kansen biedt voor een meer uitgebreid en coherent penitentiair beleid en dit over de verschillende bestuursniveaus heen.

Handige links

U bevindt zich hier: Start Beleid - Wetgeving