Binnendemuren

headermetnaam1

gedetineerden - Binnendemuren

  • "Onze taak is mensen bewaren, niet opsluiten'"

    De zaak van Frank Van den Bleeken, die zondag zijn zelfgevraagde dood dan toch niet zal krijgen, legt alweer een probleem van ons detentie- en interneringssysteem bloot. "Het is tijd voor een geheel nieuwe aanpak. 'Zorgen' voor een gevangene is ook: zorgen voor onszelf', zegt Hans Claus (52), gevangenisdirecteur en mensenrechtenactivist.

    Hij stelde het als voorwaarde voor dit gesprek, dat plaatsvindt in zijn woonkamer, die net als de voortuin met eigenhandig gekapte beeldhouwwerken is bevolkt: "Ik doe over geen enkel individueel dossier uitspraken, dus ook niet over Van den Bleeken. Een gevangene heeft schade aangericht, hij heeft slachtoffers gemaakt, rechtstreeks en onrechtstreeks. Ik heb respect voor al die betrokkenen." 
    Maar om Van den Bleeken zelf is het ons niet te doen. Wel om de maatschappelijke discussie die hij losmaakt: hoe vul je anno 2015 een ethisch verantwoorde en maatschappelijk geslaagde strafuitvoeringin en waarom slaagt ons land daar maar niet in?

  • Erfschuld als moeder - vader

    Zo wreed vreemd kan het gaan...Je wordt gevraagd naar Frankrijk te komen voor meer duiding bij de crash waarin ook je zoon het leven liet, plots wordt je apart genomen en als je het bureau van de politie weer uit bent, is je zoon van slachtoffer plots dader geworden...
    En jij de moeder (en vader) van een man van wie we de (mis)daad nog niet eens kunnen benoemen - terrorist, massa/zelfmoordenaar?

    Het kind dat jij 27 jaar geleden met zoveel moeite ter wereld bracht, toen een godsgeschenk, sleurt in zijn dood 149 andere levens mee.
    Wat doet die wetenschap met een moeder? Wens je dat hij nooit was geboren? Dat jij het hem niet had geschonken, dat leven dat hij zovele anderen nu abrupt heeft ontnomen?
    En hoe kijk je, met al wat je intussen weet, op dat leven terug?
    Valt er nog iets moois in te ontwaren of verliezen 27 jaren alle glans?

    Het zal de nabestaanden van de (overige) slachtoffers wellicht een zorg zijn.
    Is de uitkomst hetzelfde - ze zijn allen dood - Andreas Lubitz heeft die dood gekozen, hún geliefden niet.
    En wisten die ouders niet wat woelde in het hart en hoofd van hun zoon?

    Ouder ben je voor het leven, wordt vaak gezegd.
    En 'Wat een verantwoordelijkheid'.
    Wanneer in dat leven wordt je ervan ontslagen?

    En zefls als je die, na jaren, hebt afgeschud, schuldgevoel laat zich niet zo rationeel sussen...
    Er is erzonde, maar ook iets als erfschuld.

    Ze zijn intussen verhoord, vader en moeder Lubits.
    Hopelijk worden ze ook met zorg opgevangen.  Zijn er vrienden en familie bij wie ze 'gewoon' rouwende ouders mogen zijn.
    Niet zo heel anders dan die andere nabestaanden...

    De Standaard- Griet Plets - 28-29 maart 2015

     

    Erfschuld... Ik heb het me al wel eens afgevraagd, wanneer ik zelf, voor het makan van deze website, op bezoek ben in de gevangenis en daar terechtkom in de wachtzaal tussen ouders van gedetineerden...
    Wat speelt er zich af in hun hoofd?

    Het begint eigenlijk al buiten bij het aanbellen aan de deur van de gevangenis... Voorbijgangers die met een vreemde blik naar je kijken...  
    Bij het onthaal gebeurt het wel eens dat je hardhandig wordt aangesproken door cipiers... Wat gaat er dan door die mensen heen?  
    Wat gaat er door hen heen wanneer er een alarm afgaat bij de controle en ze zich moeten ontdoen van alles wat maar een piepje kan veroorzaken?
    Om van daaruit in groepjes te wandelen naar de wachtzaal...

    Vaak zie ik daar moeders, met een blik op de grond gericht , schaamte te lezen in hun ogen.
    Het gebeurt meer dan eens dat moeders met elkaar beginnen babbelen, want die zullen elkaar wel regelmatig zien in de wachtzaal. En wie begrijpt je beter dan iemand die in dezelfde situatie zit?! 
    Het is maar menselijk dat ik ook af en toe eens meeluister naar wat er onder elkaar wordt gezegd, daar tijdens het wachten...
    En al meer dan eens hoorde ik moeders tegen elkaar zeggen dat ze in het geheim hun zoon komen bezoeken, dat de rest van de familie het niet mag weten, want dat ze dan woest zouden zijn...
    Is dat niet erg? Dat je je als ouder in bochten moet wringen om je zoon/dochter te bezoeken? Is het niet begrijpelijk dat ouderliefde de misdaad overstijgt?

    In al deze moeilijke, vernederende, omstandigheden hebben ze maar één doel voor ogen: dat ene uurtje bij hun zoon/dochter zijn, die iets fouts heeft gedaan in onze maatschappij... De ene zijn fout is natuurlijk groter dan de andere, maar neemt dat de liefde voor ons kind weg?! 

    Wanneer je dan eindelijk bij je zoon/dochter kan, in tafeltjes allemaal netjes achter elkaar, zodat er toch maar geen aangename omgeving ontstaat: denk je dan als moeder in termen van: "wat heb je toch gedaan, mijn zoon. Waarom heb je die mensen vermoord?" Of denk je dan gewoon: "wat ben ik blij dat ik je terug zie. Ik heb je zoveel te vertellen"... 

     



     

  • Follow me down - documentaire op donderdag 19 maart 15

    Documentaire op Donderdag: Follow Me Down
    Donderdag 19.03.15 | 18:00 > 20:00
    Muntpunt, De Wolken, Munt 6, 1000 Brussel Documentaire: Engels met Engelse ondertiteling
    Introductie door Karel Verhoeven (Nederlands)
    Gratis, reserveren via www.deburen.eu Follow Me Down Ben Harbert (2012 96 minVS)

Handige links

U bevindt zich hier: Start