Iemand die veroordeeld wordt en de gevangenis in moet, moet zelf de RVA verwittigen dat zijn uitkering moet worden stopgezet.
Iemand die in de gevangenis zit heeft normaal geen recht op een werkloosheidsuitkering.

VRT1 tt. p. 105 op 20160428 06u56

De voorlopige invrijheidstelling om medische redenen van gedetineerde (verdachten of veroordeelden) werd tot 14/01/2016 uitsluitend
toegekend door de minister van Justitie en dit op basis van art. 97 van het algemeen regelement van de strafinrichtingen en de omzendbrief
van 24/02/1951. De (vervroegde) inwerkingtreding van de procedure tot voorlopige invrijheidstelling om medische redenen van veroordeelden ( art. 72-80 wet externe rechtspositie
veroordeelden of WERV) houdt in dat de gedetineerde zelf de aanvraag dient te doen ( tenzij hij niet meer instaat is) bij de griffie ( daarna volgens advies geneesheer en openbaar ministerie ).
Het is de strafuitvoeringsrechter die tenslotte de veroordeelden een voorlopige invrijheidstelling om medische redenen kan toekennen wanneer bij de veroordeelde vastgesteld word
dat deze zich in een terminale fase van een ongeneeslijke ziekte bevindt of vastgesteld word dat detentie onverenigbaar is met de gezondheidstoestand van de veroordeeld  (WERV art. 72)

Jürgen Miller in FATIK ( 2015 ); 32, nr. 148, p. 21-25

Een mens kan verbeteren; wie zich goed gedraagt in de gevangenis mag beloond worden.
En bovendien is het met het oog op re-integratie vaak beter gedetineerde begeleid in vrijheid te stellen 
( dit is de basisgedachten van de Wet-Lejeune ui 1888!! ) Het restant word niet kwijtgescholden; wie de voorwaarden schendt moet alsnog de rest uitzitten.
Met éénderde is België zowat het soepelste land van Europa*
Midden jaren '90 kwam aanvullend de Wet op de voorwaardelijke Invrijheidstelling (VI) en de invoering van de Strafuitvoeringsrechtbank (SURB) moest de 
controle garanderen.  In 2012 werd de Wet op de VI aangepast; iemand tot 30 jaar of levenslang veroordeeld moet minstens de helft van de straf uitzitten
en voor de zwaarste gevallen ( 30 jaar + TBR - Ter Beschikking Regering - of levenslang + TRB ) SURB met 5 rechters die unaniem moeten beslissen.
De regering Michel heeft opnieuw een verstrenging voorzien; een beveiligingsperiode voor de zwaarste gevallen waarbij geen VI is voorzien.

Bron De Standaard 20160330

* Wat er echter bijna nooit vermeld wordt is de uitgesproken straf (maat) door de rechter voor vergelijkbare feiten in de landen van Europa. Te melden hier dat
België zeker niet bij de meest soepele landen kan worden gerekend - eerder het tegenovergestelde!

Bron: x1 20160331

Wet van 5 februari 2016 ( gepubliceerd Belgisch Staatsblad ( BS) 20160219 ) tot wijziging van het strafrecht en de strafvordering.
Verjaringstermijn voor straffen boven 20 jaar van 10 jaar naar 20 jaar.
Termijn om cassatie aan te tekenen tegen SURB ( Strafuitvoeringsrechtbank ) : 5 dagen tijdens BD ( Beperkte Detentie ) of ET ( Elektronisch Toezicht ) 
word PV ( penitentiair Verlof ) niet meer automatisch toegekend.
De duur van BD gaat van 12u naar 16u.
VI ( Voorwaardelijke Invrijheidstelling ) om medische redenen: via verzoek aan de gevangenisdirecteur.
Veroordeelden zonder recht op verblijf krijgen geen gewone strafuitvoeringsmodaliteiten meer.
( Alleen UV ( Uitgangsvergunning ) om medische, familiale, .. redenen en VLV )

Belgisch Staatsblad 20160219

Maggie De Block over Horion en Feneulle in Knack van 8 oktober 2014.

Het artikel is mij vandaag pas toegezonden met de vraag of ik dit op de website wou plaatsen. Het beschrijft maar eens te meer de moeilijke keuzes die we als mens soms moeten maken...

 

'Op een dag komt via een medewerker van Justitie een dringende vraag bij me binnen.
Ik sla de map open, zie 'Feneulle' staan en denk: wacht eens even. Ik zoek de naam op en vind, ook in mijn herinnering, het verhaal terug van die massale moordpartij in 1979 in St-Amandsberg.
Een familie werd uitgemoord, de dochter voor haar dood gruwelijk verkracht. Horion en Feneulle waren de daders.
In het dossier dat voor me ligt, lees ik dat Feneulle kanker heeft en palliatief is. Hij kan uit de gevangenis vertrekken om medische redenen, om nog één keer naar huis te gaan.
Het dossier is een verzoek om af te zien van de uitwijzing van Feneulle naar Frankrijk. Omdat hij Fransman is, moet hij bij vertrek uit de gevangenis meteen naar daar.
De ministers werd verzocht een besluit te tekenen zodat hij niet zou worden uitgewezen. Op die manier kan hij in België blijven, bij zijn dochter die hier woont, zijn enige familielid.
In Frankrijk heeft hij niemand meer. De aanpassing moet via ministerieel besluit gebeuren en uitgerekend dat document ligt voor mij.
Ik denk meteen: ik teken niet, ik kán het niet.
De jonge kabinetsmedewerker staat naast mij te wachten, ze begrijpt niet waarom ik zo twijfel. Ik leg mijn pen neer.
"Nee", zeg ik, "dit is uitgesloten".
'Hij weegt nog 38 kg' stond er in die papieren. Ik dacht: pfff, dat meisje dat op zo'n brutale manier werd misbruikt en afgeslacht is er al bijna 38 jaar niet meer.
Kortom, Feneulle bleef in zijn cel in Brugge, anders was hij bij zijn vrijlating meteen uitgewezen. Komt het door mij dat hij in gevangenschap is gestorven?
Onrechtstreeks misschien wel. Ik heb de afweging gemaakt: de nabestaanden van de vermoorde familie versus de familie van de dader.
De ene levenslang veroordeeld tot verdriet, de ander levenslang veroordeeld tot opsluiting...
Ik heb gekozen.'

 

Maggie De Block als minister van Justitie in Knack: 8 oktober 2014