Het is absoluut niet zo dat er hier niets positiefs zou te bespeuren vallen, integendeel zelfs. Er zijn zelfs genoeg positieve dingetjes, met de nadruk op - tjes. Die veel van al het negatiefs, raar maar waar compenseren, of toch minimum net genoeg verzachten en op achtergrond drukken! Alsnog en onoverkomelijk niet te ontwijken, is het negatiefs toch wel zo tastbaar en intens het overheersende, wat het dus best moeilijk maakt dat positiefs uit te vergroten. Terwijl dat wel zeker zou moeten. Op het gevoelsmatig vlak veronderstel ik, zijn het voornamelijk mensen die als eerst genoemd moeten worden! Het zijn bepaalde personen die het verschil wel maken en dit door eenvoudig zichzelf te zijn, ten alle tijden in voor of tegenspoed constante waarden wel steeds doen wederkeren, in zowat het ganse vaak turbulentierijke belevingsgebeuren in dit microwereldje met een unieke aparte eigen mentaliteit en structuur. Ik zou menig positief persoon kunnen naar voor brengen, doch gelijk zou ik anderen eveneens noemenswaardig over de kop komen te zien en dat verdienen zij niet. Dus ga hun zichzelf wel laten herkennen, moesten zij dit zelf ooit lezen! Het positiefs is dus vaak ver te zoeken doordat er zoveel misloopt waardoor er wel constant een negatieve neerwaartse spanningssfeer ontstaan is, die slopend, frustrerend als een laaghangend mistgordijn al het andere in schemer zet. Het bewust zijn van het meer menselijk leefbaar goed, maakt het enigszins net nog wel drijvend en verzinken we niet totaal in dit meer van onverschilligheid met wel nog meer van onaangename schuilende gevaren die er altijd wel ergens zijn, doch niet goed zichtbaar altijd! Ik zou al bijna vergeten met al dit geklaag dat we ons nog wel steeds in een gevangenis bevinden en men besloten heeft mensen zoals ik de volgende 2 a 3 decennia geleefd doen worden op deze wijze. Mensen die niet al eens slachtoffer zijn geweest zullen dit wellicht lezen, maar ook mensen die reeds, wel zeer beangstigend, helaas slachtoffer zijn geworden en nog tot op vandaag eveneens met allerlei traumatische neveneffecten na een misdrijf worstelen en hopen hiervan verlost te worden. Termen die ons hier toekomen als: "ze mogen zich gelukkig wanen na wat ze allemaal aan kommer en kwel hebben nagelaten hebben aan slachtoffers van hun gruwelijk misdrijf, laat ze het liefst wegrotten, niemand zal er zijn slaap voor laten en wat kan het ons schelen dat ze daar niet graag in laaghangende mist met negatieve situaties dagdagelijks te maken krijgen". Wat kan ik daar nog op zeggen beste slachtoffers. Dat ik jullie begrijp en mijn misdaden herken, net zoals ik eerbiedig ten aanzien van jullie mijn vonnis en straf respectvol en terecht aanvaard om jullie uiteindelijk herstel en voldoening te overhandigen op termijn hoop ik. Dank u voor het lezen.
