De liefde-vriendschap is een gegeven dat zeker ook binnen de muren van de gevangenis voor komt en dit in allerlei soorten en vormen. Achter die dikke, donkere, grijze muren van een meter dikte zijn er ook mensen die liefde-vriendschap zoeken en nodig hebben. Maar waar we het vooral over willen hebben is de liefde-vriendschap tussen een inwoner van de gevangenis en persoon van buiten de muren en het ontstaan ervan. Buitenstaanders denken vaak dat dit niet kan of dat dit niet mogelijk is, maar geloof ons het bestaat en het kan wel degelijk. Het begint natuurlijk eerst met het schrijven van brieven naar elkaar. En nu horen we al mensen denken, hoe komen ze dan eigenlijk in contact met elkaar, als ze eens niet kennen? Er zijn verschillende organisaties mee bezig, die 'vrije' burgers, 'zoekers', de zoekende partij, die wensen te schrijven met elkaar in contact brengen. Bij de ene gebeurt dat anoniem of met een schuilnaam, bij de andere gebeurt dit rechtstreeks op het thuisadres of eventueel een postbus, men noemt elkaar dan pennenvrienden. Hoe komt men dan aan een pennenvriend? Als eerste schrijft een gedetineerde een korte beschrijving van wie hij of zij is, de hobby's en motief waarom hij/zij een pennenvriend zoekt. De organisatie die de contacten verwezenlijken probeert beiden te matchen. Zodra dit is gebeurd, schrijft de burger als eerste en op deze wijze komt een schrijfcontact tot stand. Soms blijft het bij enkele brieven op en neer. In andere gevallen ontstaat een (h)echte vriendschapsband zoals we kunnen betitelen. Er wordt verwacht van beide partijen minstens 1 keer per 3 maanden maar dat is geen verplichting ) een brief naar elkaar te schrijven. Uit deze contacten, vriendschapsbanden, kan soms meer ontstaan. Dit ligt aan beide partijen, vooral hoe eerlijk en open van gevoelens met met elkaar pent. De onderwerpen waarover wordt geschreven is ook van bieden afhankelijk. Indien men voor elkaar een open boek wil zijn, zijn de onderwerpen eindeloos en onbeperkt. Wat ons vooral is opgevallen in al die jaren dat we schrijven met de 'vrije wereld' dat de 'vrije burger' steeds voorzichtig erachter probeert te komen waarom een gedetineerde in een gevangenis is beland.( indien dit al niet via Google is gebeurd). De gedetineerde is dan ook vrij om de waarheid te schrijven, daar houden we eigenlijk het meeste van (vrij zijn te schrijven wat je wilt vertellen aan elkaar). Anderen draaien rond de pot en trachten de feiten te verbloemen. Nog anderen wensen er in het geheel niet over te corresponderen en dat is dan zijn/haar keuze die best door beide partijen gerespecteerd wordt. En ander heikel punt voor sommige mensen om over te schrijven is over gevoelens. Voor een gedetineerde is het soms moeilijk om over zijn gevoelens te schrijven, omdat niet bekend is hoe de 'vrije' mens hierover denkt en ermee om gaat. En daar loopt soms de pennenvriendschap ten einde. Het is in het verleden wel al voorgekomen te schrijven met een andere gedetineerde meestal van het andere geslacht, die dan in een andere gevangenis verblijft. Helaas zijn deze contacten over het algemeen geen lang leven gegund. De reden hier van zijn divers. In elk geval raden wij iedereen aan in de buiten-de-gevangenis-wereld om een poging te doen om te schrijven met een gedetineerde. Veel gedetineerden zijn, zoals vaak wordt gedacht niet op zoek naar een 'geliefde', maar gewoon naar iemand, een zielsverwante waar ze mee kunnen schrijven. Veel gedetineerden krijgen nooit post of bezoek, hetgeen is zwaar is om te dragen, Een brief/kaartje doet wonderen met een gedetineerde. Liefde-vrienschap moet niet, mag altijd. Een mens is niet gemaakt om alleen te zijn.
Januari L&B