Het verlaten van de gevangenis kan op verschillende manieren.
Je kan vervroegd worden vrijgelaten door de Strafuitvoeringsrechtbank, met een resem aan strenge voorwaarden voor een bepaalde tijd, maar dan ben je niet van justitie verlost in die periode.
Een andere tweede manier is in therapie of begeleiding gaan, maar ook deze wijze van de gevangenis verlaten wordt bepaald door de Strafuitvoeringsbank, en ook hier worden voorwaarden aan verbonden voor een bepaalde tijdsduur.
Een derde manier is gewoon einde straf gaan, en dan heeft justitie niets meer te zeggen, en ben je een vrij man.
Een vierde wijze van de gevangenis verlaten is de dood, en over deze wijze wil ik het hier hebben.
Wanneer, en hier spreek ik uit ondervinding, men in de gevangenis komt te overlijden, dan worden onmiddellijk na de vaststelling door het personeel van het gebeuren de andere deuren van de vleugel gesloten. Vervolgens wordt de directie, arts en parket hierover ingelicht. Na het verwijderen van het stoffelijk overschot, en onderzoek door het parket wordt de cel vrijgegeven, en wordt deze geledigd door de dienstdoende fatieken. De persoonlijke bezittingen worden in dozen gedaan, en deze worden vermoedelijk opgestuurd of opgehaald door de familie.
Wat ons bij elk overlijden ter oren komt, is dat het een natuurlijke dood was of is! Natuurlijke dood, natuurlijk is hij/zij dood, zo slim zijn wij ook wel. Maar er is ook zelfmoord, en komt regelmatig voor in de gevangenissen. Kan door een medisch probleem zijn, of door eenzaamheid, innerlijke pijn, of zoveel andere oorzaken.
Niemand behalve de mensen die dagelijks rond de persoon waren kennen de oorzaak meestal wel, en toch blijft justitie een natuurlijke dood verklaren. In de cel heeft een gedetineerde meer dan tijd genoeg over het bedenken en uitvoeren van zijn/haar plannen Hij/zij hoeft hiervan niemand op de hoogte te brengen, er is tijd genoeg zonder toezicht.
Welke de meest voorkomende pogingen zijn, laat ik in het midden om niemand op verkeerde gedachten te brengen. Maar helaas is het een niet te voorkomen doodsoorzaak binnen het gevangeniswezen, waar justitie geen vat op heeft.
Alleen als ze willen, kunnen ze het aantal verminderen, door de wetten juist en goed toe te passen, want hier is meestal een deel van de oorzaak tot zelfdoding te zoeken en te vinden. En indien iemand toch plannen en/of die gedachten moest hebben, raad ik aan om 1813 (zelfmoordlijn) te bellen. De mensen achter dit nummer zijn echt een luisterend oor. Ze kunnen ondanks ze het misschien wel willen geen fysieke hulp bieden bij het voorkomen, maar met een luisterend oor komen ze ook ver, zelfs zover dat justitie er nog iets van kan leren.
juli 2025
L&B