INTRO: 

Beste lezers, 

Ik wil mezelf even introduceren, ik ben een gedetineerde in een gevangenis in Belgie. Binnendemuren heeft mij verzocht anoniem te schrijven, om diverse redenen maar mijn persoonlijke gegevens zijn uiteraard bekend bij Binnendemuren. Zie het best wel als wat moois en betekenisvol zulk een maandelijkse column neer te gaan pennen i.v.m het leven in gevangenschap. 'The real stuff' weliswaar dan. Dit is best ingewikkeld om het geloofwaardig over te brengen. Het huidige kijkcijferstreven op media waar gemiddeld ongeveer 7 á 8 vervolgreportages worden uitgezonden per dag, aangaande het reilen en zeilen bij justitie over gans hun systeem, doen vermoeden dat de kijkers ondertussen zelf al experten zijn geworden hoe men in dit systeem tot rechtvaardiging moet komen! Wat zal dan een detineerde, zoals ik met een strafblad van hier tot ginder, nu met 11 jaar op teller en nog ongeveer 12 te gaan, hier nog wat interesse komen opwekken? ( Laat staan geloofwaardig binnenkomen). Nou, gezien ik in dit desolate landschap weinig meer verliezen kan, wil ik toch proberen met dit column de realiteit, het wel representatief beeld weergeven van gedetineerd zijn, over gans systeem over te brengen. In de hoop toch wel interesse op te wekken dit systeem niet enkel maar verder te laten leven zoals de regie het naar buiten heeft willen brengen van de commercieel georkesteerde T.V makers. Realiteit is toch wel wat anders, neem het van mijn aan!

Bedoeling is, aan de hand van maandelijks bepaalde onderwerpen, jullie duidelijker te maken waar het nu juist wel beter zou kunnen, zonder zomaar wat vertekende beelden weer te geven, zoals nu dus dagelijks te zien is via media. Ook wil ik jullie meer vertellen over het 'gewone' dagelijkse leven binnen de muren. Het is dankzij Binnendemuren dat deze realiteit naar buiten kan komen, zonder regie van de kijkcijferproducenten die geen rekening houden met de mens op zich maar eigen belang prioritair stellen. Uiteraard is alles relatief op dit gebied, waar veel leed, gruwel en pijn zowat de toon aangeven van criminaliteit op zich, altijd wel een negatieve weerklank zal hebben. Geloof mij A.U.B, ik doe hier niets wat verbloemd noch vertekend zou kunnen overkomen, ga zeer zeker gedetineerden niet op een voetstuk trachten te positioneren of ze als slachtoffers van omstandigheden neerzetten, integendeel zelfs, ga ons niet sparen! Niemand zit onschuldig opgesloten, draai of keer het zoals je wil, terecht of onterecht is wat anders, dat moet en zal elke gedetineerde wel beamen als hij/zij oprechtheid hoog in het vaandel dragen zal!!

Op een goed verloop van dit project zou ik hier zeggen om af te sluiten. Het eerste column volgende maand wil ik graag invullen met het thema: Waarom wordt men opgesloten en voor hoe lang? Straf en strafmaat, terecht/onterecht. 

Het allerbeste en graag tot de volgende keer!

P.S. De laatst geplaatste column zal steeds bovenaan verschijnen!

 

Column 7: AANHOUDING EN EERSTE KENNISMAKING MET DE GEVANGENIS

Een arrestatie( in de boeien slaan) door ( de rechercheurs van de politie op verdenking van strafbar feiten, kan in principe overal plaatsvinden; thuis, onderweg, of zelfs op het kantoor van de politie naar een( 1e) verhoor. De eerste.

Afhankelijke van het tijdstip van de arrestatie wordt je voorgeleid bij de onderzoeksrechter. Indien de arrestatie op een laat tijdstip is gebeurd kan het zijn dat je een nacht in een politiecel ( of cellencomplex) moet bivakkeren. De behandeling tijdens het verblijf daar is een ware eye-opener; de behandeling door het politiepersoneel is over het algemeen niet erg ( mens) vriendelijk en ook hier al, terwijl je zelfs nog niet schuldig bent, is er een machtsverschil en - misbruik dat snel duidelijk wordt gemaakt.

Bij transport naar het gerechtsgebouw wordt je dan geconfronteerd met mensen in dezelfde situatie als jij; aangehouden en onderweg naar een onderzoeksrechter (ook hier personeel wat dictatoriaal en zelfs racistisch tegen buitenlanders en anders gekleurden, hun werk- 'verzorgen van 'transport' - afhandelen).

Bij voorleiding bij de onderzoeksrechter blijft 1 of meerdere agent(en)van de politie bij het verhoor om calamiteiten op het kabinet van de onderzoeksrechter in de kiem te kunnen smoren. 

De onderzoeksrechter beslist dan na het aanhoren van de vele antwoorden op zijn vragen om je, afhankelijk van de ernst van de ten laste gelegde feiten, in een voorarrest te zetten om het verdere onderzoek niet te hinderen( lees bewijsmateriaal te verwijderen of getuigen te intimideren), na de ondervraging bij de onderzoeksrechter wordt je terug naar een cel in het gerechtsgebouw gebracht door de agent(en) die bij de verhoring aanwezig zijn geweest. Op de weg terug zijn deze dan meestal niet te beroerd om misplaatste opmerkingen die zijn tijdens de verhoring hebben opgevangen hebben nogmaals te benoemen op sarcastische degenererende wijze. En zo kom je dan in de dichts bij zijnde gevangenis terecht, waar je voor de onderzoeksrechter bent verschenen. 

Nog opgefokt van alle vragen van de onderzoeksrechter wordt je dan afgezet in de gevangenis en wordt je ontdaan van de handboeien en wederom in een wachtlokaaltje geplaatst( 'wachten' zal in de komende periode een woord zijn dat (te) vaak gebruikt zal worden). In de gevangenis aangekomen weet je niet wat je allemaal zult zien, horen, meemaken en tegenkomen. 

En dan kom je in een ruimte dat 'bad'( aanwezigheid van een douche, om mensen die zijn opgepakt en lange tijd geen douche hebben gezien toch een 'propere' ontvangst te geven.( d.i. een hygiëne maatregel), want natuurlijk komt niet iedereen binnen in een driedelig maatpak met stropdas), genoemd wordt. 

Nadat je burgerkledij is ingewisseld voor gevangeniskledij en je bezittingen zijn afgenomen en geregistreerd, dan dien je de maten van kledij door te geven, hetgeen voor de meeste mannen veel moeite kost om een gevangenis pakket te krijgen, dat bevat o.a vesten, hemden, broeken, onderhemden en -broeken, slips, kousen, schoenen, zakdoeken, lakens en slopen en een matras, een volledige uitzet. je krijgt ook een heleboel papieren om te ondertekenen, en ook een kopie van het huishoudelijk regelement, al dan niet recent. Daarna wordt je onder begeleiding van een cipier/ gevangenisbewaker naar een cel gebracht voor 'binnenkomers'( afzondering voor enkele dagen en alleen contact met advocaat). aangekomen in deze cel krijg je dan ook een standaard pakket wat bestaat uit een bord, een kop en bestek. In de cel wordt je, zoals gezegd, geobserveerd alvorens je in de 'ware maatschappij' van de gevangenis wordt geplaatst. 

Indien nodig wordt je dan tijdens de eerste dagen nog geconfronteerd met de wetsdokter, uithaling(en) van de politie voor verder verhoor, eerste kennismaking met de directeur van de gevangenis en met PSD( Psycho Sociale Dienst).

 

Mei 2024 L&B 

COLUMN 6: WISSELING VAN DE WACHT

 

Daar de columnist door omstandigheden niet meer in staat was om het schrijven van columns nog langer op zich te nemen is ons gevraagd om het stokje over te nemen aangaande de gebeurtenissen in de gevangenis door de ogen van de gedetineerde. 

Met twee gaan we trachten hieraan maandelijks gehoor te geven. Het is niet de bedoeling om dossiers te behandelen dat gebeurt op de Vlaamse zenders al meer dan genoeg, al dan niet met een objectieve blik. Het is ook niet de bedoeling sommige personeelsleden in de bloemetjes te zetten of af te willen breken. Namen en directe verwijzingen naar personen zullen  steeds worden vermeden. Feiten en situaties zullen steeds worden geanonimiseerd om gedetineerden en andere personen ( personeelsleden...) niet te verontrusten. Het is niet onze bedoelingen op de tenen van medegedetineerden en andere personen te staan. Voor u "herkenbare" personen en feiten en omstandigheden zullen louter op toeval berusten.

De auteurs van deze column bevinden zich (jammer genoeg) in een zelfde Vlaamse gevangenis. Leefomgeving, regels en situaties kunnen uiteraard verschillen per strafinrichting. 

Wat wel de bedoeling is om mensen die niet in een gevangenis zitten of hebben gezeten, kennis te laten maken met de "werkelijkheid binnen de muren( of binnendemuren.be) door de bril van een doorsnee gedetineerde".

Natuurlijk kunnen meningen en standpunten zowel binnen de muren als buiten de gevangenis verschillend zijn. Hetgeen ook mogelijk moet zijn. 

Indien van nodig zal ook naar van toepassing zijnde wetgeving of regelgeving worden verwezen( bijvoorbeeld Basiswet, Wet Externe Rechtspositie of Huishoudelijk Regelement). Ook actuele onderwerpen worden besproken en uitleg van termen binnen gevangenis(wezen) zoals betreffende wetgeving maar ook de meer specifieke terminologie die wordt gebruikt binnen de gevangenis(sen ) zal worden uitgelegd in begrijpelijke taal.  

 

Met frisse moed en nodige brok ( gevangenis-) ervaring zullen we trachten u van enig leesvoer te voorzien.

 

L&B 

Column 5: WAAROM VIND IK NAUWELIJKS IETS POSITIEFS

Het is absoluut niet zo dat er hier niets positiefs zou te bespeuren vallen, integendeel zelfs. Er zijn zelfs genoeg positieve dingetjes, met de nadruk op - tjes. Die veel van al het negatiefs, raar maar waar compenseren, of toch minimum net genoeg verzachten en op achtergrond drukken!  Alsnog en onoverkomelijk niet te ontwijken, is het negatiefs toch wel zo tastbaar en intens het overheersende, wat het dus best moeilijk maakt dat positiefs uit te vergroten. Terwijl dat wel zeker zou moeten. Op het gevoelsmatig vlak veronderstel ik, zijn het voornamelijk mensen die als eerst genoemd moeten worden! Het zijn bepaalde personen die het verschil wel maken en dit door eenvoudig zichzelf te zijn, ten alle tijden in voor of tegenspoed constante waarden wel steeds doen wederkeren, in zowat het ganse vaak turbulentierijke belevingsgebeuren in dit microwereldje met een unieke aparte eigen mentaliteit en structuur. Ik zou menig positief persoon kunnen naar voor brengen, doch gelijk zou ik anderen eveneens noemenswaardig over de kop komen te zien en dat verdienen zij niet. Dus ga hun zichzelf wel laten herkennen, moesten zij dit zelf ooit lezen! Het positiefs is dus vaak ver te zoeken doordat er zoveel misloopt waardoor er wel constant een negatieve neerwaartse spanningssfeer ontstaan is, die slopend, frustrerend als een laaghangend mistgordijn al het andere in schemer zet. Het bewust zijn van het meer menselijk leefbaar goed, maakt het enigszins net nog wel drijvend en verzinken we niet totaal in dit meer van onverschilligheid met wel nog meer van onaangename schuilende gevaren die er altijd wel ergens zijn, doch niet goed zichtbaar altijd!  Ik zou al bijna vergeten met al dit geklaag dat we ons nog wel steeds in een gevangenis bevinden en men besloten heeft mensen zoals ik de volgende 2 a 3 decennia geleefd doen worden op deze wijze. Mensen die niet al eens slachtoffer zijn geweest zullen dit wellicht lezen, maar ook mensen die reeds, wel zeer beangstigend, helaas slachtoffer zijn geworden en nog tot op vandaag eveneens met allerlei traumatische neveneffecten na een misdrijf worstelen en hopen hiervan verlost te worden. Termen die ons hier toekomen als: "ze mogen zich gelukkig wanen na wat ze allemaal aan kommer en kwel hebben nagelaten hebben aan slachtoffers van hun gruwelijk misdrijf, laat ze het liefst wegrotten, niemand zal er zijn slaap voor laten en wat kan het ons schelen dat ze daar niet graag in laaghangende mist met negatieve situaties dagdagelijks te maken krijgen". Wat kan ik daar nog op zeggen beste slachtoffers. Dat ik jullie begrijp en mijn misdaden herken, net zoals ik eerbiedig ten aanzien van jullie mijn vonnis en straf respectvol en terecht aanvaard om jullie uiteindelijk herstel en voldoening te overhandigen op termijn hoop ik. Dank u voor het lezen. 

Column 4 : EEN VERDACHT OVERLIJDEN

De hoop sterft altijd laatst ( Das Leben der Anderen).

Ik wou dit citaat weergeven, gezien dit wel van toepassing is voor meerdere jongens die door omstandigheden hier terecht zijn gekomen, en op zichzelf zijn aangewezen om daad(mis) een plaats trachten te geven voor ziel en geweten.......rust en gedijen te gunnen.  Natuurlijk zijn we hier niet zomaar opgesloten en ja, meestal wel terecht. Naar maatstaven der publieke opinie en uiteraard het justitieel apparaat dat wel voor elke misdrijf een gepaste straf voorzien heeft. Vaak(te) stappen hier mensen uit het levend en worden deze overlijdens meestal geklasseerd onder benaming van 'een verdacht overlijden'. Uiteraard zou deze omschrijving voor oorzaak van dood, zowat standaard kunnen gebruikt worden, niemand sterft zomaar ook al is dit vandaag te dramatisch dergelijks te vermoeden, te veronderstellen en dit vnl. dan door het toenemende zinloos geweld of een niet afnemend misdadig of crimineel gedrag in onze huidige maatschappij. Kortom, gevangenissen zitten overvol wat volstaat dit of deze algemene mentaliteitsverandering onder de mensen, al dan niet in staat misdaden te plegen of gepleegd te hebben, te bevestigen. Er is enorm veel angst, veel minder onbezorgdheid! Wel dus, iedereen komt ooit te sterven en ja als een gedetineerde sterft zal dat ook wel als vanzelfsprekend geweest zijn, zeker geen verdacht overlijden zoals wel telkens wordt vermeld hier in gevangenissysteem, men moet het niet al te moeilijk gaan zitten maken. Doodgaan behoort nu eenmaal bij het leven, niemand wordt ervan gespaard! En wat moest deze omschrijving ( verdacht overlijden) heel het plaatje bedekken, het zou zeker heel wat tijd in beslag nemen bij elk overlijden hier in gevangenis de ware oorzaak te willen zoeken dus. Je hebt een dode misdadiger met waarschijnlijk een ganse waslijst aan misdadig verdacht gedrag gedurende zijn leven  en ook, niet onbelangrijk detail, dood teruggevonden in zijn cel bij eerste opening 's morgens door cipier van morgenploeg! Wat zou oorzaak van overlijden kunnen geweest zijn, zal niet ter sprake komen zul je dan wel vermoeden of.......overleden mens moest  aan broekriem zich verhangen hebben of.......keel hebben doorgesneden enz. De meer overtuigende voorbeelden hier dat het om zelfmoord ging,  ook al zou hier ook grondig onderzoek vandaag de dag niet misplaatst of ethisch verantwoord zijn, is mijn persoonlijke mening, wie ben ik? Al heb ik het hier zelf nooit gezien, geruchten doen ronde dat er wel steeds meerdere zelfgemaakte doodskisten ergens opgeslagen in kelder. Het is nu eenmaal, toch wel de gewoonte geworden dat elke dode een eerbiedig afscheid verdient te krijgen, hoe dan ook. Een begrafenis, een bijbehorende plechtigheid, buiten dan vaak toch, een bijeenkomen met koffietafel op een kerkhof eerbiedig afscheid genomen heeft en kist aan aarde geschonken heeft. Hier wordt overleden mens aan zijn/ haar familie, als deze het wil verder afhandelen of, is er hier net aan overkant straat een speciaal voorzien stukje grond op een kerkhof waar men dan overleden mensen, waar niemand zich om wil bekommeren begraven. Er wordt een standaard houten kruis met naamplaatje eveneens voorzien geplaatst. Het verdacht overlijden, hoe dan ook, krijgt dan toch wel een menselijk afscheid op deze wijze, het kan veel triester aflopen. 

Dank voor het lezen, tot een volgende keer. 

Column 3: TIJD

Een dag is 24 uur, burgers benutten hun tijd optimaal en blijkbaar is er tijd tekort voor velen, dus stel je je de vraag: ' waarom is dat zo?' Hier binnen de muren zou je gaan denken dat tijd zeer slopend langzaam voorbij slentert, doch niets is minder waar. Dus hier stel je je weer de vraag: 'waarom is dat zo?' Gezien men buiten de muren een enorm gamma aan afleiding heeft is het dus daar te zoeken veronderstel ik, dat mensen tijd tekort komen voor dat alles toch maar eens mee te maken. Burgers hebben ook hun familie, vrienden en nog meerdere sociale verplichtingen te volbrengen. Om nog maar te zwijgen van het werken om brood op de plank te brengen. Daartussen moet de mens ook  nog wat slapen wil hij die 24 uur per dag min of meer optimaal kunnen benutten en voldaan weer even gelukkig aan de volgende te starten met een gezonde geest en lichaam. Kortom men is als burger vaak in tijdnood, gezien het meer een kwestie wordt wil men alles en iedereen genoeg aandacht schenken. Er een tijdschema op na te houden en zowat alles in te plannen. Juist? Het is best wat aanpoten geblazen voor velen veronderstel ik en begrijp ook beter waarom mensen vaker te maken te krijgen met lichamelijke en geestelijke storingen die door de tijd alleen al door hun benamingen best wel zorgwekkend klinken. Die vrijheid en ruimte en vele  afleidingen is het blijkbaar toch best wel geen evidentie of vanzelfsprekend het allemaal zo gelukzalig te beleven als je maar 24 uur per dag hebt! Uiteraard is alles relatief en is niemand zowat hetzelfde, gelukkig maar! Het is goed te weten dat men algemeen bewust is dat men teugels in handen krijgt ooit, en dus zelf min of meer kan bepalen om van 24 uur per dag er optimaal, zonder al teveel bekommernis of schade, alles uit te halen wat nodig is jou en anderen de voldoening, welzijn en geluk te schenken. Voor ons gedetineerden is het zowat idem hoor, ons die 24 uur per dag tot een goed einde te brengen en voldaan genoeg dan maar aan de volgende te beginnen. Bij ons zijn er dan wel enorm veel minder afleidingen allerlei en is zowat het kleinste of minste aan verandering in het dagschema dusdanig intens en  tijdrovend, alleen al om het te plaatsen of in te vullen gezien ons gestructureerd/georkestreerd dagprogramma. Een programma  dat vrijwel al altijd, jaar in jaar uit , steeds hetzelfde is. Of je dat nu wil of niet, het is zo! En meer of minder moet je niet verwachten. Als dat dan zo is, ja dat is even schrikken, zowel in positieve als in negatieve zin. Het kan alle kanten uit hier, gezien wij absoluut niet de teugels in handen hebben, laat staan krijgen! Het is hier de kunst om voor jezelf elke dag weer juist uit te maken wat van belang is en wat je best niet wil doen gebeuren, wil je de 24 uur rond te krijgen. Het is na een tijdje soms vanzelfsprekend, doch soms is het ook best lastig en slopend. Doch zowat de meesten hier( de langgestraften dan) hebben zowat elk wel nét dat soort tijdsinvulling wat maakt dat die 24 uur per dag voorbij zijn zonder dat je het opgemerkt hebt! Het is maar wat je er van wil maken, en een beetje vergelijkbaar dus wel dat teugels in handen hebben. Het is hier eveneens ook wel wat anders, ook al heb je hier wel vaker groepjes van mensen, die vergelijkbaar interesses gezamenlijk uitoefenen, zoals bijvoorbeeld sportactiviteiten meestal. De meesten zijn wel individueel het meest van tijd met het voor hun belangrijk iets aan tijdsinvulling bezig. Deze jongens zal je ook niet zo vaak met wat anders bezig zien en zijn veel eer op zichzelf gekeerd. Er zitten hier ook mensen van alle slag, en net als buiten is ook iedereen wel op zijn eigen wijze een beetje anders.  In tegenstelling dus wat men zou vermoeden is het niet veel anders qua tijdsverloop, tekort, te weinig of slopend langzaam, nee het is maar wat je er van wil maken hier en roeien met die riemen die voor handen zijn. Minder dan die er voor handen zijn buiten, doch meer dan genoeg om ergens aan wal te geraken! Het wordt pas tergend slopend traag als je jezelf constant ligt te beklagen of maar blijft beschouwen als het slachtoffer van omstandigheden. Je steeds maar alles zwart en negatief wil bekijken, je jezelf wijs loopt te maken het allemaal wel beter te weten en neerkijkt op de andere. Je constant om aandacht loopt te zaniken zonder het vaak te beseffen omdat je simpelweg nu eenmaal zo wil zijn en niet stil wil staan hoe anderen je stapsgewijs wel snel uit hun comfortzone zullen houden, daar is geen twijfel over. In deze kleine op zichzelf zijnde gemeenschap waar alles wel opvalt, hoe miniem ook! Nu ja, zonder hier wat te egoïstisch te willen overkomen is het hier zelfs veel eenvoudiger om je vrij snel onverschillig op te stellen naar wat anderen overkomt in goede of slechte zin. Het is niet veel anders dan buiten, alleen zal het daar buiten meer opvallen. Omdat men daar toch wel met meer gevoel en beleving te maken krijgt rondom zich, in bijvoorbeeld gemeenschappen, dorp of zelfs steden. Men benadert meer elkander gezien, er gevoelsmatiger naar elkander wordt gekeken hoe gek dit ook maar klinkt, toch is het doch ook zo, al zou je denken van niet, met die massa en al die ruimte voorhanden. Nu ja, dit is mijn bescheiden mening en wie ben ik! Hierbinnen is het dus uiteindelijk niet veel anders dan buiten, enkel dan wat kleiner en dus sneller rond om alles gezien te hebben en uit te maken voor jezelf wat van belang is, wil je je tijd hier optimaal benutten en geen tijd verspillen aan vaak onbenulligheden of mensen die het totaal niet waard zijn ze aandacht te schenken. Je bent hier, dus....maak er wat van! Je kunt toch niet weg, daar beslissen anderen over. 

Tot de volgende keer maar weer!