Ik ontmoette S. toevallig in de PC Brugge op de medische afdeling.S. was een midden vijftiger, geïnterneerd en geplaatst in een daarvoor bestemde afdeling (“annex”) van een Vlaamse strafinstelling. Hij was licht mentaal gehandicapt en al meer dan 20 jaar geïnterneerd

De reden waren strafbare feiten waarvoor hij was aangehouden en geïnterneerd nadien.

S. had een advocaat die buiten de instelling de zaken van S. regelde. Hij had hem al meer dan 5 jaar niet gezien. Het enige dat hij van hem hoorde was een jaarlijkse kopie van zijn rekeningafschriften. S. kreeg maandelijks een bedrag uitgekeerd van de Staat (ziektegeld zoals hij het zelf noemde). Hij liet me één van de laatste uitreksels zien en raar maar waar op de rekening stond een bedrag met meer dan 5 nullen (!!) voor de komma. S. kreeg maandelijks een klein bedrag overgemaakt om een beetje rookgerei en kantine te kunnen kopen. S. had geen familie.

Navraag of er nog wel eens een nader onderzoek gedaan was bij hem negatief. De Commissie ter Bescherming van de Maatschappij verlengde telkenmale het verblijf van S. in de gevangenis. De advocaat van S. ondernam geen enkele poging S. uit de instelling te helpen.

De reden van de passieve houding van deze advocaat werd me al snel duidelijk: al het geld van S. zou bij overlijden de advocaat toekomen.

 

En ik maar denken dat advocaten steeds het goede voorhebben met hun klanten.

Wederom heb ik een nobele gedachte laten varen…

De witteboordencriminaliteit viert ook hier nog steeds hoogtij – de vergeetputten zijn nog lang niet vol en verzadiging wordt niet bereikt!!