Getuigenissen van binnen en buiten de muren

 

 

Binnen de muren

 

Getuigenis van Karel:

Na mijn veroordeling zat ik in zak en as. Iedereen had me laten vallen, ik voelde me heel eenzaam en het enige wat ik deed was eten en slapen. Na een tijdje kreeg ik ook donkere gedachten. Op een dag kwam er een aalmoezenier een praatje maken op mijn cel, en hij zij Karel misschien moet je een penvriend zoeken. Ik heb mij toen door hem op de website binnendemuren.be laten plaatsen. Een maand later kreeg ik een hele lieve brief vol met positiviteit van een lieve oudere dame. Zij heeft me uit het donkere gat gehaald en heeft me ervan overtuigt dat ik meer ben dan alleen maar mijn feiten. Na enkele maanden zijn we ook beginnen bellen en een jaar later vroeg ze of ze op bezoek mocht komen. Ondertussen krijg ik al 6 jaar bezoek van haar. En ik  kijk er telkens weer naar uit. Dank u binnendemuren jullie hebben me echt uit de put geholpen.

 

Getuigenis van Willy:

Het betekent heel veel om pennenvrienden te hebben, vooral als je bijna of helemaal geen bezoek krijgt.
Je komt zo ook meer te weten van wat er buiten de muren gebeurd in de maatschappij, je bouwt een vriendschap op, en vooral je hebt iemand die naar je luistert.
Voor ons gedetineerden betekent een luisterend oor heel veel.
Zelf heb ik al vele schrijfcontacten, niet alleen via binnendemuren.be, maar er kunnen er nog steeds bij. Jammer dat er tot nu toe alleen mannen zich klaar voelen om te schrijven, daarom een oproep naar de vrouwen, neem ook eens een pen in de hand, en schrijf een brief naar een gedetineerde.
Van in de eerste brief goede afspraken maken, en alles verloopt vlotjes.
Ik schrijf heel graag, en meestal binnen enkele dagen vertrekt er alweer een brief retour.
Er zijn pennenvrienden die al vooruit kijken naar de tijd dat wij onze vrijheid terug krijgen, om de band nog steviger te maken, en dat doet ons soms zweven.
Mijn pennenvrienden luisteren naar onze verhalen, (ver)oordelen niet over onze feiten, al mag het van mij altijd, iedereen mag zijn mening geven.
Wat gebeurt is, is gebeurt, we kunnen er alleen aan werken, en de steun van pennenvrienden is dan meer dan welkom, want wij kunnen het niet alleen.

 

Getuigenis van John:

Ik heb een zoekertje geplaatst op binnendemuren.be omdat ik wat verstrooiing zocht wanneer ik op cel zit. Het doet ook deugd om je hart te kunnen luchten en frustraties te kunnen neerschrijven. Gewoon het gevoel hebben dat iemand wel luistert naar u. Maar in mijn geval is dat zelfs wederzijds. Want de penvriendin waarmee ik momenteel contact heb, heeft ook persoonlijke problemen. En zo helpen we elkaar door een luisterend oor te bieden aan elkaar. We steunen elkaar door onze ervaringen te delen, wat mij dan op een bepaalde manier een goed gevoel geeft omdat ik toch nog voor iemand iets kan betekenen. Wat ik vóór het schrijven via binnendemuren.be toch miste. Dank je wel binnendemuren.be om deze actie op poten te zetten! Aangezien we nog geen internet hebben en enkel contact kunnen hebben via brief naar de buitenwereld/maatschappij.

 

Buiten de muren

 

Getuigenis van Aldo:

Het was voor mij een soort van late roeping om me te gaan ontfermen over gevangenen. Mijn tante, die kloosterzuster was, had me daarop gewezen. Zij kreeg in het klooster blijkbaar verzoeken van gevangenen, om te schrijven. Vanuit mijn atheïstische visie had ik daar lange tijd geen oog voor. Pas recent voelde ik een aandrang om werkelijk contacten te leggen met gevangenen.

Ik poog me in die briefwisseling open te stellen, en mijn vertrouwen aan te bieden. Zo ontstaat een band die duurzaam is. Dat wekt appreciatie op.

Mijn ervaring beperkt zich alsnog tot drie gevangenen. Omwille van ethische deontologie wil ik niet persoonlijk over hen berichten. Uit de respons maak ik op dat voor hen die briefwisseling erg welkom is. Voor mezelf is het ook bevredigend mensen te kunnen steunen die in existentieel penibele omstandigheden terecht zijn gekomen.

Aldo

  

Getuigenis van Luna:

Ik zelf ben een heel sociaal persoon en vind contacten leggen heel belangrijk. Zelf wist ik dat een gevangenen nooit veel aandacht kreeg… Zij worden maar achteruit gegooid… Dit zijn ook maar gewoon mensen, ik stuur nu al enkele weken met iemand en eerlijk? Ik zou niets liever meer willen doen, ik maak zijn dag goed en hij de mijne met de brieven. We hebben soms wel 2-3 keer brievenwisseling op een week. Ik wilde dit doen omdat iedereen  een kans verdient en iedereen maakt wel eens een fout, en de ene al wat meer dan de andere, maar hier moet je door kunnen kijken! (:
Ben je iemand die hetzelfde wilt doen? Twijfel alstublieft niet en gewoon doen. :)

Liefs, Luna

 

Getuigenis van Heidi:

'Ik was op een avond naar het programma "Ooit vrij" aan het kijken en daar hoorde ik dat gedetineerden op dit moment dus ook geen bezoek mochten ontvangen door de corona. En vond dat eigenlijk heel erg dat die mensen dus afhankelijk waren van telefoontjes en brieven. Dan ben ik op internet gaan zoeken om dus naar zo iemand brieven te schrijven. Dan ben ik op het zoekertje van Kevin gestoten en dat sprak me onmiddellijk aan. Heb dan nog een paar dagen afgewacht en dan toch de stap gezet om te schrijven. En moet zeggen dat dat onmiddellijk goed zat. Wij schrijven elkaar per week een brief of 2-3. En zijn nu al zover gekomen dat we zelfs telefonisch contact hebben. En mijn intentie was om een goede vriendschap op te bouwen maar moet zeggen dat ik mijn soulmate heb gevonden. Natuurlijk heeft hij zijn verleden niet mee maar dan denk ik ook weer: wie heeft er in het verleden geen domme dingen gedaan? Iedereen heeft dat wel eens gedaan. En moet zeggen dat ik er nog geen enkele seconden spijt van heb. Dus mijn mening is: verstuur eens een brief en zie wat ervan komt. Want ik hoorde van Kevin dat er veel mensen daar amper brieven, bezoek of telefoontjes ontvangen. Die mensen hebben ook graag eens contact met de buitenwereld. Dus niet twijfelen, gewoon doen!

Groetjes Heidi

 

Getuigenis van Luc:

Zelf verbleef ik 22 jaar in Leuven-Hulp, je krijgt een straf opgelegd en verdwijnt voor jaren achter de tralies. Binnen de kortste tijd vervreemd je van alles en iedereen, vroeg of laat sta je terug in de harde maatschappij en wat dan (?!). Enkele weken geleden stelde ik mij kandidaat om te schrijven met een gedetineerde in Leuven-Centraal, ik ken het systeem, maar al té goed.
Er zijn vele honderden gedetineerden/geïnterneerden/veroordeelden/lang gestraften = MENSEN, die snakken om een woordje kwijt te kunnen tegen iemand in de "vrije buitenwereld". Hebben jullie er enig idee van wat een vriendelijk woord in een brief doet met iemand. :-)
En ook al kan ik maar één toekomstige schrijver overhalen om gebruik te maken van de website "binnendemuren.be" dan is er opnieuw één mens achter tralies gered!
Met oprechte groet,
Luc.