Eind oktober in de gevangenis Leuven – Centraal, helpen bij schermutselingen tussen cipiers en gedetineerden andere gedetineerden de bewakers.

Tijdens afnemen van verklaringen door onderzoekers van de politie m.b.t. bovenvermelde feiten, leggen meerdere gedetineerden verklaringen af ten voordele van de bewakers van de gevangenis Leuven – Centraal en ten nadele van de oproerkraaiers, hun eigen mede gedetineerden.

Medio november 2009 wordt in enkele kranten gewag gemaakt van een klokkenluider, die aan de directie van de gevangenis waarin hij verbleef, melding maakte van medelotgenoten die op hun computer voor de klokkenluider althans onacceptabele gegevens bewaarden. (red. bdm “kinderporno”)

Eind november komt een medegedetineerde in een strafgevangenis om door een hartstilstand ten gevolge van pesterijen van bewakers. Klokkenluiders zijn op post, maar reageren niet, ze keken juist de andere kant op.

 

Om hun eigen hachje te redden (lees hier positieve rapportering door Directie en/of PSD te verkrijgen) vinden gedetineerden, waaronder enkele “zware jongens” uit het georganiseerde misdaadmilieu, het nodig mensen uit eigen rangen, mede gedetineerden aan te vallen, te belagen of te verraden.

Maar zodra er geen eigen succes te behalen valt (ingeval van hartstilstand) wordt er niet gereageerd.

Zijn het niet dezelfde “zware jongens” die, eenmaal buiten de gevangenismuren zijn aanbeland, zweren nooit hun makkers erbij te lappen en ze door dik en dun te zullen bijstaan?

Waar is de “erecode” gebleven van deze mensen of is deze alleen buiten de muren geldig?

 

Vreemd dat indien de omstandigheden wijzigen, ook de principes aan de kant worden geschoven en dit alleen maar met de gedachte bonussen en “favorites” te verkrijgen bij verantwoordelijken die over  het verdere verloop van de straf inspraak hebben.

 

Alleen “eendracht maakt macht” en dit geldt ook binnen de muren!!