Een mens maanden en jaren opsluiten in een cel van enkele vierkante meters. Hem controleren, afzonderen, vernederen en kapotmaken. De gevangenis is een machine die zich voedt met de levens van mensen. Ze zuigt er alle levenskracht uit en maakt hen fysiek dood of braakt hen mentaal kapotgemaakt weer uit in een maatschappij die gevangenissen nodig heeft om de armen van geest eronder te houden, om de Wet te doen gelden.

Op 17 januari 2010 werd een gevangene dood teruggevonden in een isoleercel. De dag tevoren had hij geprobeerd te ontsnappen. Met een mes had hij een cipier bedreigd en dwong andere cipiers alle poorten van de gevangenis wagenwijd open te zetten. Eénmaal buiten liet hij de cipier gaan en zette het op een lopen, maar werd direct weer ingehaald door aanstormende cipiers. Ze staken hem in het cachot (isoleercel). Er is weinig inzicht nodig om te begrijpen dat de rancune van de cipiers (waar hebben we dit nog niet zolang geleden nog een keer gezien??) na de ontsnappingspoging zich gewroken heeft op de gedetineerde.

 

Onmiddellijk na de dood van de gedetineerde gingen de cipiers in staking. Niet alleen vermijden ze daarmee dat er  nagegaan wordt wat de exacte omstandigheden van deze “zelfdoding” waren, maar daarenboven gebruiken ze het dode lichaam van de gedetineerde voor hun miserabele eisen voor meer veiligheid, meer tralies, meer speelruimte en officiële dekking om met gevangenen te doen wat ze willen.

 

Wanneer een gedetineerde de moed bijeen raapt om zich te wagen aan een vlucht naar vrijheid, dan zet hij alles wat er nog overblijft van zijn bestaan op het spel. Een ontsnapping is geen wanhoopsdaad, maar net een sprong in het onbekende, een compromisloze eis tot leven. Dat iemand zich enkele uren na zo’n sprong het leven beneemt in een cel waar je nergens een koord aan kunt vastmaken is dan ook twijfelachtig te noemen.

 

Deze confrontatie is harde realiteit!!! – Sluit hiervoor niet de ogen!!!