Strafinrichting

Waardigheid achter slot en grendel.

Even ter herinnering: volgens onze tellingen vonden  er in de vorige 3 jaar (2007 tot en met 2009) in totaal maar liefst 234 stakingsacties plaats in de Belgische gevangenissen. Wanneer een vakbondsman ootmoedig toegeeft  dat “Er […] inderdaad de afgelopen 2 jaar te veel stakingen [zijn] geweest.” dan kan je enkel concluderen dat er iets ernstig aan de hand is met de situatie van het gevangenispersoneel. Of de schuld bij hun (ongetwijfeld moeilijke) arbeidsomstandigheden ligt, dan wel – zoals de heer de Clerq (eredirecteur van de gevangenis van Gent) in zijn diverse opiniestukken soms lijkt te insinueren (meest recent op 26/10/2010 in de Morgen) – bij een overdreven bereidheid tot staken, doet voor ons niet eens zoveel terzake.

Reflecties over gevangenisonderzoek in België.

Verjaardagen en jubilea zijn niet alleen een moment van viering, maar tevens een gelegenheid om stil te staan bij het verleden en tegelijkertijd vooruit te kijken. Met 150 jaar Leuven Centraal -  de aanleiding voor dit themanummer – dient zich een moment aan om een stand van zaken op te maken, om te reflecteren. In deze bijdrage wenden we die ‘verjaardag’ aan omstil te staan bij gevangenisonderzoek. Op zich heeft Leuven Centraal een bijzondere relatie met gevangenisonderzoek. We wensen ons in dit stuk evenwel niet te beperken tot wat gebeurd  is in één gevangenis, maar in te gaan op gevangenisonderzoek in België. Daarbij kan een terugblik op een onderzoek met enkele bijbehorende reflecties niet afwezig blijven. Dat wijst alvast p het eerste deel van de titel: ‘reculer’, een beetje inhouden, afstand nemen. Of er, zoals de Franse uitdrukking suggereert, na de beschouwingen beter gesprongen kan worden, of er met andere woorden beter of anders zal aangekeken en/of omgegaan worden met gevangenisonderzoek in België, dat valt nadien nog te bekijken.

Vorming

In 2004 bundelden 3 vormingsorganisaties, met elk een specifiek aanbod naar gedetineerden, de krachten om vanuit één organisatie sociaal-culturele doelstellingen te realiseren: de Rode Antraciet. Die nieuwe organisatie zou het thema of beleidsdomein Cultuur behartigen van het Strategisch Plan Hulp- en Dienstverlening aan Gedetineerden. Het thema Sport startte als een kleiner project in een beperkte regio en was toen ondergeschikt aan de vormingsopdracht. De Vlaamse Regering keurde dit Strategisch Plan reeds 10  jaar geleden goed en stelt hierin dat ook gedetineerden zich ten volle in de samenleving moeten kunnen ontplooien, ook al is dit binnen een penitentiaire context.

Detentie en Gezondheid

 

Heeft de samenleving enerzijds het onbetwistbare recht zich tegen burgers die zich misdragen beschermen, dan is men anderzijds vaak blind voor de detentieschade die, onvermijdelijk, met vrijheidsberoving gepaard gaat. In het 1e  deel van dit artikel werpen we dan ook een blik op enkele negatieve effecten van detentie op je gezondheid. In het 2e deel belichten we de gezondheidszorg in de gevangenissen; theorie en praktijk worden kort maar krachtig aan elkaar getoetst.

 

 

Getuigenis lid Beschermcomité

1. Hoe is het allemaal begonnen?

 

    Na een internationale ervaring  van 16 jaar in verschillende landen ben ik terechtgekomen in de KB –nu KBC- als recruteringsverantwoordelijke voor universitair geschoolden.

 

    Tijdens de voorbereiding tot mijn pensionering in het AVO-programma (aanloop voor opruststelling) gaf men ons volgende goede raad: schrijf gedurende 6 maanden op wat men je komt vragen maar wacht 6 maanden om te beslissen wat je na je pensionering gaat doen.

 

    Uit de vele vragen heb ik 2 activeteiten overgehouden. Eén ervan was het bezoeken en begeleiden van gedetineerden.

Moreel consulent in de gevangenis

 

 

Als M. 's morgens op weg naar de gevangenis is, dan flitst het altijd wel even door haar hoofd: wat zal het vandaag zijn... Want niets is zo onvoorspelbaar als een dag in een microkosmos als de gevangenis. Vanaf het moment dat je de gevangenispoort achter je dichtslaat, gaat er een nieuwe wereld open en word je geconfronteerd met allerlei regels en reglementen.  Een wereld, waar je niet alleen als gedetineerde, maar ook als personeel, afhankelijk bent van andere mensen. Zelfs om aan mijn werkplek, het lokaaltje van de geestelijke verzorgers, te geraken, heeft M. al 6 maal moeten wachten voordat een deur, na het aanbellen, wordt opengedaan vanuit het controlecentrum (via camerabewaking) en heeft M. zelfstandig 2 deuren ‘mogen’ openen…. En dan kan de werkdag beginnen… Wie heeft er een ‘rapportbriefje’ geschreven om een gesprek aan te vragen…. Wie zal er weer slecht nieuws ontvangen hebben van het thuisfront of aangaande zijn dossier… Enzovoort.