Uniek schouwspel in de gevangenis van Sint-Gilles: een gedetineerde amuseert zich er zo kostelijk dat hij niet weg wil. De man wimpelt steevast  het aanbod van de directie om vrijgelaten te worden met een enkelband af. Zéér uitzonderlijk, maar we kunnen hem niet verplichten.

De man van buitenlandse origine is op zijn zachts gezegd een geval apart en komt al enkele weken in aanmerking om vrijgelaten te worden met een enkelband, maar wil daar hoegenaamd niet van weten. Meer nog: hij schoot uit zijn krammen toen de gevangenisdirectie voor de 2e keer  met het voorstel kwam aandraven: Vreselijk personeel, die wil ‘a tout prix’ buiten smijten.

De man zit sinds eind vorig jaar achter slot en grendel. Hij kreeg 3 jaar effectief.

Na zijn opsluiting wilde de geweldenaar nog in beroep gaan, maar intussen vindt ‘Le Fainéant, de Luierik, het opperbest vertoeven in zijn cel. Wat lezen, wat tv kijken: het gaat hem goed af. Hij kan dat jaren volhouden. Alsof hij op hotel is.

 

Nog een reden waarom hij liever opgesloten blijft: zijn vrouw wil niets meer van hem weten. Omdat hij thuis niet meer terechtkan, wil hij haar dwingen te scheiden en hun appartement te verkopen. Omdat zo’n procedure lang kan aanslepen, wil hij tijd winnen in de gevangenis, waar hij op kosten van de belastingbetaler wat comfort geniet. Zijn oude dag veilig stellen en dan daarna terug naar thuisland Portugal, ver weg van alle poespas.

 

Blij te horen dat hij het naar zijn zin heeft. Dat stemt ons gelukkig. Het gevangeniswezen kan een gedetineerde verplichten buiten te gaan met enkelband. De gevangene moet instemmen met de voorwaarden die daaraan verbonden zijn. Doet hij dat niet, dan kunnen wij hem onmogelijk dwingen. Dit is hoogst uitzonderlijk. De meesten staan te springen om hier weg te geraken.

Helemaal op zijn lauweren rusten kan hij niet. Na één derde van zijn straf, kan de directie hem op straat zetten via de voorlopige invrijheidsstelling.