De Standaard 05/01/2013 “Belgische Migratiepolitiek is dramatisch” Johan Rasking

Het Laatste Nieuws 07/01/2013 “Federale politie krijgt geen goedkeuring voor een nieuw onderhoudscontract van haar helicopters en vliegtuigen. Binnenkort kunnen we niet meer vliegen” Nicolas Vanhecke.

 

In de beide opiniestukken wordt op zeer verhelderende wijze het extreem troebele wanbestuur van Federale Overheidsdiensten (Binnenlandse Zaken en Migratie- en Asielbeleid) beschreven.

 

Voor Binnenlandse Zaken is het actueel zodanig ver ontaard dat zelfs de verlenging van het onderhoudscontract voor de 6 helicopters Mc Donnel Douglas en 2 vliegtuigen type Cesna … in het raam van de ingrijpende besparingen volkomen onzeker is., in zover dat binnenkort deze tuigen aan de grond zullen moeten blijven, en zoekacties naar vermisten, opsporing en achtervolging van criminelen, eventueel reddingsoperaties in geval van hoge nood, weldra volledig onmogelijk zouden zij n. Dat de brandstof niet meer kan worden betaald werd tot nu toe nog niet vermeld, doch het vierkantige failliet van de hele organisatie staat blijkbaar wél voor de deur, zo niet zou ik niet durven aan te nemen dat de Staat thans ook op elementaire veiligheid van haar aangestelden zou trachten te besparen…!

 

Voor wat Migratie- en Asielbeleid betreft is van hetzelfde laken een broek te weerhouden, ziek in hetzelfde bedje> het persartikel vermeld enkele ‘fraaie resultaten’: 11% van alle migranten is (en blijft kennelijk) analfabeet; de helft van alle migranten die naar België komen zijn laag (of zelfs helemaal niet) geschoold; van de migranten hebben 52% (amper de helft) een baan, terwijl dat in de andere landen van de OESO (gemiddeld) 65% is, of een goede 30% hogere tewerkstelling! Tenslotte leeft van de migrantengezinnen in België niet minder dan 22% in bittere armoede, hetzij het viervoud van de autochtone gezinnen. Het blijkt dat er geen actief en efficiënt bestuur is, zo niet zou het analfabetisme drastisch lager zijn dan wat het nu is, en dit dito voor tewerkstelling, en de levensstandaard voor de doorsnee immigrant.

 

Dit alles mag de lezer niet verwonderen. De gevoerde politiek is totaal ondoeltreffend. Een zelfde kramikkele tot quasi onbestaande politiek, en uiteraard met eenzelfde gebrek aan positieve resultaten, is terug te vinden in de strafuitvoeringspolitiek, en in het bijzonder bij de tenuitvoerlegging van de vrijheidsberoving, kortom … in de gevangenis.

 

Waar de overheid zich nog een beetje zou kunnen verschuilen achter de moeilijkheidsgraad om de vreemdelingen op de schoolbank te krijgen teneinde hem Nederlands aan te leveren, of hem een beroepsopleiding te doen volgen, kan dit helemaal geen probleem zijn om de gevangene, die sowieso van zijn vrijheid is beroofd, actief te alfabetiseren, of actief te scholen en op te leiden, kortom te reclasseren en te resocialiseren met het oog op de bijna steeds uiteindelijk onvermijdelijke terugkeer in de maatschappij. Het blijkt dat er talrijke gedetineerden zijn die na 5 en meer jaren (onafgebroken) detentie nog steeds geen woord van enige landstaal spreken, geen enkele beroepsopleiding volgden, kortom volledig aan hun lot worden overgelaten.

 

Eenzelfde liedje geldt voor de venzeer talrijke gedetineerden van wie justitie niet alleen weet, doch zelf in psychosociale verslaggeving, en successieve adviesverstrekking (voorafgaand aan de aanvragen tot het bekomen van zowel uitgangsvergunningen(en), penitentiair verlof, beperkte hechtenis, elektronisch toezicht en voorwaardelijke invrijheidstelling) expliciet aangeven (als grondslag om negatief te kunnen adviseren) dat de betrokkene imperatief diverse, vaak meerdere, therapieën moet volgen, vooraleer zonder al te grote risico’s op gebroken potten, in de maatschappij te kunnen terugkeren. Zo wordt in de talrijke gevallen waarin de gedetineerde verplicht wordt, hetzij als voorwaarde tot voorwaardelijke invrijheidstelling onder de vorm van residentiële opname in een psychiatrische instelling, hetzij als voorwaarde tot voorwaardelijke invrijheidstelling zonder meer, een agressie therapie, relatie therapie, psychotherapieën, anti-alcohol-, anti-drug-, en anti-geneesmiddelen therapieën te imperatief te volgen… doch tijdens de detentie er helemaal geen enkele therapie verstrekt, evenmin als iets dat zelfs maar een aanzet tot zulke therapie zou moeten of kunnen uitmaken. De detentie is georganiseerd, letterlijk een therapeutisch vacuüm, waarbij de hulpbehoevende gedetineerde letterlijk door FOD Justitie de vergeetput wordt in gegooid, om er verder te verrotten en te verkommeren, want dat is net precies wat het gevolg is van de NIET of VOLSTREKT ONDERBEHANDELDE PROBLEMATIEKEN: de ontaarding, de progressieve degeneratie. In rechte zou zelfs kunnen gewezen worden op strafbaar schuldig verzuim in hoogde van FOD Justitie door stelselmatig gedetineerden, van wie zij zelf inroepen dat zij wegens diverse aandoeningen, zelfs ziektes, zo fysiek, psychisch, psychiatrisch, als psychosomatisch niet geschikt zijn om enige strafuitvoeringsmodaliteit toegekend te zien, laat staan gewoon in voorwaardelijke vrijheid te worden gesteld, van zodra de tijdsvoorwaarden van de wet zijn voldaan, terwijl… tegen precies het tijdstip, mits intensieve en accurate behandeling(en) de gedetineerde(n) in kwestie hadden moeten … geheel genezen zijn, of minstens aan de beterende hand!?

 

Waar de psychosociale diensten op bijna chronische, zelfs op bijna automatische wijze inroepen dat de gedetineerde ‘onvoldoende schuldinzicht’ heeft, moet minstens hetzelfde vastgesteld worden in hunner hoofde, want stekeblind ten aanzien van de noodwendige behandeling waardoor de gedetineerde op positieve en constructieve wijze gerecupereerd wordt door en voor de maatschappij. Dit leidt tot nefast gevolg, enerzijds dat de maatschappij spijt hoge aan de strafuitvoering geïnvesteerde kosten, alleen maar langer en meer moet blijven investeren, zonder dat enig welk danig positief resultaat kan worden bewerkt, wel in tegendeel, nu bij gebreke aan behandeling vele gedetineerden finaal slechter terugkeren in de maatschappij, desnoods, en dit gebeurt vaker dan bekend, eerst na het bereiken van het strafeinde, waarbij de gedetineerde alsdan zonder enige voorwaarden en zonder enige controle van de ene dag op de andere dag in de maatschappij wordt terug geworpen, meer ziek, en zo mogelijk nog meer ontredderd, dat op het ogenblik dat zij uit de maatschappij werden genomen.

 

De grenzen van schaamteloosheid voorbij, wordt in deze extreem bedenkelijke, want alleszins volledig in strijd met de menselijkheid, en de rechten van de mens!, ‘geest van denken en werken’ de gedetineerde door FOD Justitie, zonder omhaal, zelfs zonder een enkele eurocent op zak, vanuit de gevangenis de straat opgejaagd! Case closed! Dat denken zij, en dan, wanneer de betrokkene de hof omgaat en … een bakfiliaal overvalt, omdat hij zelfs zijn treinticket huiswaarts niet eens kan betalen, worden diezelfde diensten overweldigd door stomme verbazing, en zich verontwaardigend, en minstens even wereldvreemd afvragend… “wie dat nu toch had kunnen verwachten?” .. terwijl dat zij dit rechtstreeks uitgelokt hebben, en zij er zich veel meer over zouden moeten verwonderen wanneer zo’n individu niet snel naar de gevangenis terugkeert! Wie zei ook weer dat wat men zaait ook zal oogsten? Welke geleerde Franse filisoof zei ook al weer, terecht, “La société a ces criminels qu’elle mérite” (de maatschappij heeft de criminelen die ze zelf heeft vediend)!

 

Terloops dient dan ook nog gewezen op het ‘shownummertje’ dat de Minister van Justitie in het vooruitzicht heeft gesteld, om de voorwaardelijke invrijheidstelling (en andere strafuitvoerinsmodaliteiten) voor de super lang gestraften via het instellen van een strafuitvoeringsrechtbank met niet minder dan VIJF RECHTERS, alsof het Hof van Cassatie, tot nu toe het enige rechtscollege dat zitting houdt met 5 raadsheren!, die bovendien met unanimiteit moeten beslissen, een nooit eerder vertoonde kluchtmaatregel. Een groot compliment wordt gemaakt aan de vlijtige en bekwame strafuitvoeringsrechtbanken aan wie thans op onverbloemde en publieke wijze door de politiek, met de Minister van Justitie op kop, letterlijk in de rug wordt geschoten, met de mededeling “wij vertrouwen de rechterlijke macht NIET”, en daarom moeten en twee extra (beroeps-)rechters toegevoegd worden. Bovendien dringt zich daarbij de prangende vraag op hoe de Minister de financiële repercuties van deze ‘luxe uitvoering’ van de strafuitvoeringsrechtbank zal kunnen bekostigen, wanneer uit de bovenvermelde berichten blijkt dat er totaal geen middelen zijn!? Eind 2012 bleek dat Justitie ook de gerechtstolken al lange tijd niet meer kon betalen?! Wanneer F.O.D. Justitie een B.V.B.A. was, had de zaakvoerder al lang aangifte van het faillissement moeten aanvragen, in plaats van nutteloze schijnoplossingen uit te werken, en steevast structurele oplossingen ten gronde aan de al jaren gekende problematieken bij te brengen. Nu de Minister van Justitie niets van het recht afweet, zoals zij zelf tijdens een interview verkondigde, zou moeten aangenomen worden dat zij als economiste meer kaas gegeten heeft van de bovenvermelde financiële problematiek en implicaties? Blijkbaar niet dus! Tegelijk zou België zich dan meteen ook wat in lijn kunnen plaatsen met de Europese regelgeving, eerder dan massale boetes te betalen en te blijven betalen wegens voortdurende inbreuken en tekortkomingen van België in dit opzicht.

 

                                                                                             Bron: X13