ER IS ALTIJD EEN WEG - ingezonden gedicht van een gedetineerde

Er is altijd een weg

 

Lange dagen moederziel alleen

het lijkt soms dat niemand om me geeft.

Onbewogen starend naar de deur, vragend

aan jezelf wanneer je leeft.

 

Iedereen kan soms het niet aan

Iedereen heeft soms pijn, maar laat jezelf niet gaan.

 

Want er is altijd een weg, altijd licht,

Dus veeg de tranen nu van je gezicht,

want er komt een moment dat het geluk voor je staat.

Hou nog even vol voordat je gaat,

Want het komt terug!

 

 

Niet geslapen, weer zo’n lange dag.

Waar is alles nu toch weer misgegaan?

Duizend vragen tollen in mijn hoofd,

Zoekend naar het doel van het bestaan.