"Geïnterneerden kwijnen nog altijd weg in de vergeetputten van de Belgische gevangenissen. Geesteszieken worden slechter behandeld dan huisvuil", een noodkreet van één van de topmagistraten van België. De vraag rest waarom zit er dan nu weer een recordaantal geïnterneerden vast? Hoelang moet men de alarmbel nog luiden voordat dit alom jarenlang bekende probleem wordt aangepakt? En waarom zijn er op bepaalde plaatsen in België relatief meer gevaarlijke gestoorden dan op andere plaatsen.
Beleid - Wetgeving
Belgische gedetineerden in de Tilburgse penitentiaire inrichting dreigen met opstanden, hongerstakingen, ontsnappingen en zelfs gijzelingen van Nederlandse cipiers als er niet snel een einde komt aan het strenge gevangenisregime.
Dat blijkt uit telefoongesprekken en brieven die de gevangenis uit zijn gesmokkeld. De Belgen zijn onlangs naar de voormalige Koning Willem II-kazerne in Tilburg overgeplaatst vanwege een cellentekort in hun vaderland. Een groot aantal van de vierhonderd gevangenen zegt gedwongen te zijn overgebracht naar Tilburg, terwijl de afspraak was dat dit op vrijwillige basis zou gebeuren.
Er is vooreerst een schets, een profiel van de beklaagde door de aangestelde gerechtspsychiater.
Een dure grap, maar veiligheid mag iets kosten.
De beklaagde vertelt een tiental minuten over zichzelf en zijn misdaden. Hij vult daarna een aantal testen in waarbij de goed oplettenden weten dat een ja bij vraag 7 en neen moet zijn bij vraag 24.
In 1844 stelde minister van Justitie Edouard Ducpétiaux het al voor, mar nu is het zover: gedetineerden krijgen rechten. Grote stukken uit de wet Dupont werden van kracht begin 2007. Maar die wet is een papieren tijger geworden door onvoldoende personeel om ze uit te voeren en door slechte infrastructuur.
Het was op 31 mei 2008 precies 120 jaar geleden dat het Belgisch parlement de wet op de voorwaardelijke invrijheidstelling goedkeurde, de zogenaamde wet Lejeune, genoemd naar de toenmalige minister van Justitie, Jules Lejeune.